Sąd Najwyższy Indii wydaje wiążące zasady aresztowań w sprawie D.K. Basu

18 grudnia 1997 roku Sąd Najwyższy Indii rozstrzygnął sprawę D.K. Basu przeciwko stanowi Bengal Zachodni. Wszystko zaczęło się od listu D.K. Basu, przewodniczącego wykonawczego Legal Aid Services w Bengalu Zachodnim, do Przewodniczącego Sądu Najwyższego. Pisał w nim o zgonach w areszcie policyjnym. Sąd potraktował ten list jako skargę w interesie publicznym, czyli sprawę wniesioną dla szerszego dobra ogółu.

Sędziowie uznali, że tortury i śmierć w areszcie naruszają prawo do życia i wolności osobistej, gwarantowane w art. 21 Konstytucji. Następnie wyznaczyli listę wymogów, których muszą przestrzegać policja i inne służby, ilekroć kogoś aresztują lub zatrzymują. Wśród nich: funkcjonariusze dokonujący zatrzymania mają nosić czytelne oznaczenia identyfikacyjne, sporządzać notatkę o aresztowaniu z podpisem świadka (członka rodziny lub osoby z okolicy), powiadamiać o zatrzymaniu krewnego lub przyjaciela oraz zapewniać zatrzymanemu regularne badania lekarskie.

Sąd zaznaczył, że nieprzestrzeganie tych zasad może skutkować postępowaniem dyscyplinarnym oraz postępowaniem o obrazę sądu. Wytyczne znalazły później odzwierciedlenie w zmianach Kodeksu postępowania karnego i do dziś pozostają głównym punktem odniesienia w debatach o uprawnieniach policji i prawach osób w areszcie.